'Ατιτλο #256

(Απόσπασμα από -άτιτλο ακόμα- μυθιστόρημα)

(...)       Σε μια άλλη ζωή, πιο διάφανη, πιο απλοϊκή, μπορούσε να θέτει ερωτήσεις, βέβαιος για μια σταθερή και σίγουρη απάντηση. Κατάφαση ή άρνηση, ποτέ τα ενδιάμεσα στάδια απόκρισης. Τα “ίσως” και τα “μπορεί” δεν είχαν θέση στο λεξιλόγιο των συνομιλητών του. Αυτό ακριβώς δηλαδή, που επεδίωκε, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Σε μια Άλλη ζωή όμως, γιατί τώρα τα πάντα τριγύρω του ήταν ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ανεξαρτήτως βαρύτητας της ερώτησης, δεν υπήρχε καμία περίπτωση για σαφήνεια. Άκουγε τους ήχους της πόλης καθώς περπατούσε στις λεωφόρους και δεν μπορούσε να τους αντιστοιχήσει σε πράξεις ή αντικείμενα. Ευτυχώς που η όρασή του ήταν ακόμα αρκετά δυνατή, παρά τα τριανταπέντε χρόνια της ηλικίας του.

Τριανταπέντε, δεν ακούγεται μεγάλο το νούμερο, εκείνος όμως αισθανόταν το βάρος του τουλάχιστον διπλάσιο. Η πίεση και το άγχος από την πληθώρα των αναπάντητων αποριών του, του έσφιγγαν το στομάχι και αποδυνάμωναν τα κόκκαλά του. Ήταν τόσο σίγουρος πως βρισκόταν πλέον στα πρόθυρα αρτιριοσκλήρωσης, που όλες του οι κινήσεις ήταν μετρημένες και προσεχτικές: Δύο βήματα-Εισπνοή. Δύο βήματα-Εκπνοή. Δύο βήματα-Εισπνοή. Ένα βήμα-Στάση και Εκπνοή.

Φυσικά αργούσε πάντοτε στα ραντεβού του εξαιτίας αυτού του άκρως πειθαρχημένου βηματισμού, αλλά δεν τον απασχολούσε. Ήταν της άποψης πως στους γέρους και τα μικρά παιδιά πρέπει να δείχνεις ανέχια.

Κάθε βράδυ που επέστρεφε σπίτι του, πάντα ακολουθώντας την ίδια ακριβώς διαδρομή, πατώντας στα ίδια πλακάκια των πεζοδρομίων, σταματώντας στα ίδια φανάρια και παρατηρώντας τους ίδιους ανθρώπουςγέμιζε με ένα αίσθημα ολοκλήρωσης. Η μέρα του είχε τελειώσει ακριβώς όπως ξεκίνησε, κι αυτό ήταν καλό. Χωρίς διακυμάνσεις, χωρίς έντονα πάθη, χωρίς την υπερβολικά προβεβλημένη δυσαρέσκεια που έβλεπε στα πρόσωπα των “συνοδοιπόρων” του. Αν εξαιρέσεις όλα εκείνα τα ερωτηματικά που βασάνιζαν τις σκέψεις του και τους έντονους, καθημερινούς εφιάλτες, θάλεγε κανείς πως ήταν ευχαριστημένος.

..όχι, “ικανοποιημένος” είναι η σωστή λέξη για να περιγράψεις μια ζωή χωρίς συγκεκριμένη γεύση.

Μοναχικός και ήρεμος χαρακτήρας, που ακόμα και οι πιο ασήμαντες ευχάριστες εκπλήξεις μπορούσαν να τον κάνουν να περάσει από τη σφαίρα της “ικανοποίησης” στην ευτυχία. Σε αντίθεση με τις αρνητικές εκπλήξεις, που τον έφερναν στο χείλος της λήθης.

Την πρώτη φορά που την αντίκρυσε, του φάνηκε σαν μία φωτογραφία-κομμάτι ενός αλληγορικού κολλάζ οικογενειακών καλοκαιρινών διακοπών σε κάποια Λούτσα, χωρίς όμως να καταφέρει να γίνει μέρος του συνόλου, σα δανεική από ένα άλλο άλμπουμ αναμνήσεων που δε θα μπορούσε να ήταν δικό του. Ανάμεσα στα ταπεράκια με τους κακοσχηματισμένους κεφτέδες και τις ξασπρισμένες από την υπερβολική χρήση αντιηλιακής κρέμας γιαγιάδες, η δική της φωτογραφία ξεχώριζε. Άγαρμπα και βιαστικά τοποθετημένη πάνω από τις άλλες, χωρίς να ακολουθεί τον κανόνα των διαστημάτων των 2 εκατοστών ανάμεσα στις εικόνες του δικού του παρελθόντος.

Σχισμένη στις γωνίες, ίσως από το άγριο ξεκόλλημά της από εκείνο το άλλο άλμπουμ φωτογραφιών που λαχταρούσε.

Και φωτεινή. Τόσο φωτεινή, που έσβηνε τους υπέρλαμπρους αυγουστιάτικους Ήλιους από όλες τις άλλες αναμνήσεις του. (...)

Random Thoughts 01

Δανειζόμαστε τον τίτλο από παλιά σειρά άρθρων από το Comicdom (fanzine, online κλπ) και ξεκινάμε. Δε θα έχουμε εκλογικά αυτή τη φορά, αλλά θα επανέλθω σ'αυτά σύντομα, και πριν τις επαναληπτικές εκλογές, έτσι για να σας σπάσω τα νεύρα.

Ας αρχίσουμε λοιπόν.


- Αυτές οι ραδιοφωνικές διαφημίσεις πάνε από το κακό στο χειρότερο. Εκτός του ότι μεγάλο ποσοστό τους βασίζεται σε αθλητικά θέματα και κυρίως ποδοσφαιρικά, που τα έχουν κουράσει όσο δεν πάει, οι σεναριογράφοι τους πρέπει να είναι μακιγιέρ. Ή ο καφετζής της γωνίας. Ή η γιαγιά μου. You get the point τελοσπάντων.

- Το ίδιο ισχύει και με το μνημονιακό δίλημμα. Είπα να μην αναφερθώ στα πολιτικά αλλά δεν κρατήθηκα! Μέσα-έξω στο Ευρώ, δεξιά-αριστερά στη δραχμή, πλαγιομετωπικά στην πέμπτη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ όπως μπαίνουμε ακροδεξιά του Καμμένου, ο οποίος έδωσε το χαρτί, δεν το έδωσε, το πήρε πίσω, έδωσε ένα άλλο, ξέχασε να βάλει blanco στις μουτζούρες, σάλιωσε-δε σάλιωσε το φάκελο, μου θυμίζει την ανάλυση που έκαναν πριν ένα μήνα για τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Βενιζέλου, γιατί διάλεξε χρυσάνθεμα στον στολισμό και όχι γλαδιόλες σε χρυσοποίκιλτα βάζα.

- Υπάρχει μια γενικότερη ατονία τριγύρω ή είναι η ιδέα μου; Κάτι σαν ψυχαναγκαστική διαδραστικότητα, λες και όλοι βρίσκονται σε μια κατάσταση αναμονής. Τί ακριβώς περιμένει ο καθένας τώρα δεν έχω ιδέα, ελπίζω μόνο να είναι κάτι το ρεαλιστικό, όπως την άδειά τους, κάποιο δώρο γεννεθλίων, τη γάτα τους να γεννήσει ή τον απόλυτο έρωτα.

- Ο οποίος υπάρχει, μην ακούτε κακεντρεχείς φήμες, απλά συνήθως είναι ετεροχρονισμένος, το λεγόμενο bad timing που λέμε.

- Το "bad timing" είναι γενικότερα μεγάλη μαφία όπως έλεγε κι η προγιαγιά μου. Και το θέμα είναι πως Ναι μεν όλα είναι κύκλος στη ζωή κι αν έχεις υπομονή και έχεις κατσικωθεί στο ίδιο σημείο θα ξαναπεράσει το "άλλο σημείο" και θα επέλθει η σύγκλισις, αλλά δεν ξέρουμε ποιά είναι η διάμετρος αυτού του κύκλου και μία πλήρης περιστροφή μπορεί να θέλει από 1 μήνα έως 45 χρόνια. Και μέχρι τότε όλο και μισό βήμα θα έχεις κάνει δεξιά-αριστερά να ξεπιαστείς, και θα ξαναχτυπήσει το "bad timing" ένεκα "νόμου του Μέρφυ" και φτου κι απ'την αρχή. Αν κάποιος εκτός από μένα έβγαλε νόημα στον συλλογισμό,μπορεί μετά βεβαιότητας να λύσει διαφορικές εξισώσεις.

- Θα μου πείτε τώρα το θέμα είναι να περνάς καλά, και ν ακολουθείς αυτό που σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, χωρίς να δεσμεύεσαι από πράγματα, γεγονότα, καταστάσεις που σε πιέζουν ψυχολογικά. Ή δε θα το πείτε αυτό καν, και θα πάτε να φάτε το γιαούρτι με τις φράουλες που έχετε αφήσει στο ψυγείο από το απόγευμα για να ρουφήξει τη ζάχαρη.

- Η ψυχική υγεία είναι το σημαντικότερο αγαθό. Period. Απλά δεν είναι εύκολη η απόκτησή της. Εξαιτίας του bad timing. Και διαφόρων άλλων παραγόντων, που σηκώνουν ανάλυση επιπέδου "κάποια άλλη φορά που δε θα βαριέμαι".

-Να πάτε τώρα να διαβάσετε τα καινούργια comic strips στο PENGHUNT. Αυτό τον καιρό τρέχει ένα παραμύθι-εκτός continuity-, με μια πριγκήπισσα που έσπασε το πόδι της πέφτοντας από μια μαγεμένη σκάλα, κι έναν ιππότη που ψάχνει να βρει το επίσης μαγεμένο δάσος με τα δέντρα με το πιο στέρεο ξύλο της οικουμένης, για να επιδιορθώσει τη σκάλα και να σώσει την πριγκήπισσα.
Ακολουθήστε το link: http://www.blowtoons.com/comics.php?subcat=116

Κι Ύστερα Ήρθαν Οι Σφήκες.

Έχω καιρό να ανεβάσω update στο blog, αλλά είχα δικαιολογίες. Πολλές. Δε θα τις απαριθμήσω γιατί βαριέμαι, αλλά νά λοιπόν που επέστρεψα. Και μάλιστα για ένα πολιτικοφερόμενο κειμενάκι. (Λες και δεν κυκλοφορούν ήδη εκατοντάδες από δαύτα τις τελευταίες εβδομάδες!)

Έγιναν λοιπόν οι ρημάδες οι εκλογές που φαγώθηκε ο Σαμαράς, είχαμε τα αποτελέσματα που είχαμε (υπενθυμίζω 54,77% ΚΑΤΑ του μνημονίου και 38,53% ΥΠΕΡ αυτού), και όλα θα έπρεπε πλέον να κινούνται προς την κατεύθυνση της λεγόμενης "λαϊκής ετυμηγορίας". Αλλά όχι, κανείς δε θέλει κάτι τέτοιο!

Τις τελευταίες μέρες βιώνουμε μία απίστευτη αντιδημοκρατική κινητοποίηση όλων των φορέων εντός και εκτός συνόρων, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει εν ζωή τα κεκτημένα των δανειακών συμβάσεων. Από ΜΜΕ μέχρι απλούς "μνημονιακούς" πολίτες, που προεκλογικά δεν έβγαζαν άχνα αλλά τώρα ανακάλυψαν το αβγό της στρουθοκαμήλου, από κρατικούς παράγοντες μέχρι εξωγενείς πολιτικούς προστάτες, ο καθένας με τον τρόπο του προσπαθούν να αποτρέψουν την απαγκίστρωση της Ελλάδας από τον βραχνά της Ευρωπαϊκής οικονομικής στήριξης. Τέτοιο μίσος, τέτοιο σθένος, τέτοια μαζική μανία κατακεραύνωσης του λαϊκού αισθήματος, στα 32 χρόνια μου δεν έχω ξανασυναντήσει.

Δε με ενδιαφέρει αν οι κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα με πετάξουν (όπως καθημερινά και κάθε λίγες ώρες με απειλούν από χίλιες μεριές) εκτός Ευρώ. Ανήκω στο 54,77% και ξέρω πολύ καλά ΤΙ ψήφισα. Ανήκω στην πλειοψηφία, και αναλαμβάνω την προσωπική ευθύνη για αυτήν ακριβώς την επιλογή μου. ΔΕΝ θα πεισθώ για το αντίθετο, και ναι, θέλω επαναληπτικές εκλογές, για να επικυρώσω αυτή, την προαναφερθείσα επιλογή μου.

Δεν σας έκατσε το αποτέλεσμα που θέλατε, το καταλαβαίνω. Τί να γίνει, αυτά έχει η ζωή. Δεχτείτε την ήττα σας και επιτέλους ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ.

All New, All...no, nothing different here.

New Design! Does it hurts your eyes? I hope not, but even if it does, just focus on the center, that's what's important! :p

Ok, that's all for now, I leave you with the promise that I'm gonna update this regulary from now on. (For a...5th time or something like that..!)

Π-ictures 2: Έκθεση Comics και Εικονογράφησης -ΕΓΚΑΙΝΙΑ 8 / 12 (GR)

Μετά από τρία τέταρτα χρόνου, η έκθεση Π-ictures επιστρέφει, κι αυτή τη φορά ο υποφαινόμενος Δεν συμμετέχει, αλλά την διοργανώνει και επιμελείται. Κι αυτό σημαίνει πως είναι διπλά καταπληκτική, γιατί...εεε...γιατί έτσι!

Αλλά μην επαφίεστε στο τί λέω εγώ, ελάτε να κρίνετε από μόνοι σας το ποιοτικό της υπόβαθρο!

Διαβάστε το ακόλουθο Δελτίο Τύπου λοιπόν, κι ετοιμαστείτε να σημειώσετε ημερομηνίες!

Π-ictures 02

Έκθεση Παραγωγής Εικονογραφημένων Συγκυριών.

Έκθεση Αυτοσυγκροτημένης Καλλιτεχνικής Υπεραξίας.

Έκθεση Ανανεώσιμων Άυλων Ιδεών.

Έκθεση Comic και Έκθεση Εικονογράφησης.

Στις 8 Δεκεμβρίου, το “Π” στο Γκάζι ανανεώνεται, αναβαθμίζεται, και παρουσιάζει την Έκθεση νέων –και παλαιότερων με την ίδια όμως φρεσκάδα- Εικονογράφων και Comic Creators, “Π-ictures 02”, η οποία τίνει να γίνει θεσμικό καλλιτεχνικό γεγονός.

Έτσι φέτος τη σκυτάλη παίρνουν οι Αυγή Κανάκη, Δημήτρης Κάσδαγλης, Ιόλη Κομνηνού, Ευγενία Κουμάκη, Ελεάννα Μαυροφρύδη, Μόνικα Ρεμπόφσκα, Άγγελος Φωκάς και Νίκος Χαντζής.

Οπότε ανακεφαλαιώνουμε:
Α) Έκθεση Εικονγράφησης.
Β) Στις 8 Δεκεμβρίου τα εγκαίνεια και μέχρι τις 12 Ιανουαρίου, από Τετάρτη έως Σάββατο 20:30-00:30 της επομένης.
Γ) Στον εκθεσιακό χώρο του “Π”, Ευπατριδών 7, στο Γκάζι -στάση ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός- 

τηλ: 210 3470510, p.alternativ@gmail.com -FB: P Alternativ Στο Γκάζι.

PP- RMs #02 (Radical MeetingS)

PP- RMs #01 (Radical MeetingS)

Hey there Guys and Gals!

Today we have a new series-thing that I like to try and see how it will go: Short stories (one page each) minimalistic 2-characters dialogue, in the sense of Samuel Beckett's "Waiting for Godot", but in a humorous sort of, way. It's going to be a build-up theme, so if you don't really "get" or laugh with the 1st episode (or the second, or the third, and so on :p) bare with me, and keep reading untill you do! Because you will ;)

Anyway, here's the 1st Episode of Radical Meetings !

Wishes for the new...Resurection Day!

Happy Easter Everyone!

(The following holiday strip is in greek, but for anyone who has the courage, the translation is right above it!)

TITLE: "Mr. Bunny Presents: Instructions for a great Easter"

P.1 "Oh no! Easter came so early this year, I couldnt find the time to prepare!!"

P.2 "...many of you out there will say. But No worries!"

P.3 "Mr Bunny is here, to show you the instructions for a FAST EASTER PREPARATION!"

P.4 "The ingredients you re gonna need, are only 4!"

"Two (2) Eggs",

P.5 "One lamp, or sheep",

P.6 "And a bottle of wine".

P.7 "You break the eggs with the sheep, for good luck,"

P.8 "You give the wine to the sheep to drink,"

P.9 "And as soon as the sheep gets drunk, it's ready to get impaled!"

P.10 "Caution! You must be absolutely sure, that your sheep is not part of any Alchoolics Anonymous group! If the sheep is not completely drunk,"

P.11 "In this case, only One (1) bottle of wine will get you in a really difficult position!"

SP- Short Stories ...Just Because!

I started doing a fun -by my opinion- project these days: Creating silly short, humorous stories, for no particular reason, Just Because. That's how I'm also gonna name this series btw. Nothing serious artistically, things and silly little jokes that are stuck in my mind and can't fit them anywhere else.

So sit back, and enjoy!

This is the 1st one:

MW- General Thoughts after CCA 2011 (GR)

Τελείωσε και φέτος το μοναδικό, πλέον, φεστιβάλ (convention) comics στην Ελλάδα, το Comicdom ή CCA (Comicdom Con Athens, συντομογραφία με βάση τα αμερικάνικα πρότυπα, που χαίρομαι που βλέπω να χρησιμοποιείται πλέον λίγο ευρύτερα, γιατί πάλεψα αρκετά γι αυτήν στο παρελθόν) 2011.

Ήμουν εκεί, ήσουν εκεί, περάσαμε καλά, κλπκλπ. Όλα μια χαρά. Ποιό είναι όμως το resume'; Το πρακτικό σκέλος του aftermath μιας τέτοιας εκδήλωσης; Όχι για τον κόσμο, για εμάς σε σχέση με τον κόσμο. Για τους δημιουργούς, τα μαγαζιά, τις εκδοτικές. Γιατί αυτοί είναι ο πυρήνας χάρη στον οποίο υπάρχουν αυτές οι εκδηλώσεις.

1- Ένα φεστιβάλ τον χρόνο Δε φέρνει την Άνοιξη. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον 2. Έτσι όπως εδώ και αρκετά χρόνια έχουν τα πράγματα, που οι ελληνικές εκδόσεις περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό σε τέτοια events για να βγάλουν νέες δουλειές, ένα, τουλάχιστον, ακόμη τέτοιο τρι-διήμερο είναι απαραίτητο.

2- Η ποιότητα της ελληνικής παραγωγής συνεχώς βελτιώνεται. Και από άποψη δημιουργικού, αλλά κι από τις ίδιες τις εκδόσεις. Ακόμη και τα πιο μικρά και "απλοϊκά" σε μορφή παρουσίασης comics όπως η ΑΡΑΧΩΒΑ από την 9η Διάσταση, είχαν φέτος τον αέρα του cool design-άτου και πολυτελούς project.

3- Το κοινό υπάρχει και ψωνίζει. Το εν δυνάμει κοινό γουστάρει, ενδιαφέρεται, και είναι έτοιμο να εισχωρήσει περισσότερο σε αυτή τη μορφή Τέχνης. Γιατί είναι μία Τέχνη που γίνεται εύκολα αποδεκτή από κάθε κατηγορία ανθρώπων. Πού είναι όμως όλο αυτό το κοινό τις υπόλοιπες ημέρες; Μήπως τελικά τα ελληνικά δίκτυα διανομής Τύπου έχουν πολύ μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την απογοητευτική κίνηση του comic στην Ελλάδα απ'ότι πιστεύαμε;

4- Φέτος είχαμε και για πρώτη φορά, διαγωνισμό cosplay στο convention. Ο οποίος θεωρείται επιτυχημένος, και μια επιτυχημένη κίνηση από τους διοργανωτές. Θα συμφωνήσω μέχρι ένα σημείο: θεωρώ αυτό το συμπέρασμα κάπως επιφανειακό. Πράγματι, ο χώρος της Ένωσης τίγκαρε το Σάββατο, και πριν και μετά το cosplay. Όμως η "συνάντηση των 2 κόσμων" (comic enthousiasts-cosplayers) δεν επετεύχθει. Δεν παρατήρησα και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από το πλήθος των cosplay fans και related ατόμων για το υπόλοιπο κομμάτι. Δεν είδα να πήζουν τα μαγαζιά από κόσμο εκείνες τις πριν-και-μετά ώρες. Απεναντίας, η είσοδος και τα πεζοδρόμια τριγύρω από την Ένωση ήταν ασφυκτικά γεμάτα.

5- Οι γυναίκες διαβάζουν comics ανεξαρτήτως είδους στην Ελλάδα. Period. Όταν πέφτει το μάτι μου σε κοπέλες που είναι maximum 24 ετών, να κρατούν στα χέρια τους το Tales To Astonish 78 και να ελέγχουν αν όντως το spine έχει τόσα cracks ώστε να το χαρακτηρίζουν Fine/Fine+, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει!

6- Το μεγάλο όνομα σίγουρα βοηθάει. Η αποτυχία του Comicdom φέτος να φέρει φέτος έναν δημιουργό Α-Class δε φάνηκε. Αυτό όμως μόνο επειδή εδώ και έναν χρόνο, από το περσινό CCA 2010, δεν είχε γίνει απολύτως τίποτα, εκδηλώσεις τέτοιου βεληνεκούς εννοώ. Οπότε θεωρούσα βέβαιη την τόση κίνηση και προσέλευση φέτος. Αλλά αυτό δε σχετίζεται με την απουσία ενός mainstream artist/writer/inker whatever.

Τουλάχιστον για φέτος, ήταν/ήμασταν τυχεροί.

7- Χρειάζονται special Editions comics που θα έχουν exclusive covers για τις μέρες του CCA. Αυτό δεν κατάφερα να το πετύχω να πραγματοποιηθεί όσο ήμουν μέλος των διοργανωτών μεν, παραμένει μία πολύ καλή, και ενδιαφέρουσα για το promotion του ίδιου του convention στο εξωτερικό, ιδέα.